در این صفحه به ۲۰ سؤال رایج مدیران و ساکنین ساختمان درباره نحوه محاسبه شارژ، واحدهای خالی، بدهی ساکنین و قوانین تملک آپارتمانها پاسخ دادهایم.
طبق قانون تملک آپارتمانها، واحد خالی فقط باید سهم هزینههای ثابت (تعمیرات اساسی، بیمه، نگهداری آسانسور و سرایداری) را بپردازد. هزینههای مصرفی روزمره مانند آب مشترک از آن کسر میشود.
فرمول ترکیبی (متراژ + نفرات) عادلانهترین روش است. مثلاً ۵۰٪ بر اساس متراژ و ۵۰٪ بر اساس تعداد نفرات. وزنها قابل تنظیم هستند و بستگی به نوع هزینهها دارند.
طبق قانون، مستأجر فقط مسئول پرداخت هزینههای مصرفی و جاری (آب، نظافت، نگهبانی) است. هزینههای عمرانی و اساسی (ایزوگام، تعمیر آسانسور، بیمه) بر عهده مالک است. اما در عمل، بسیاری از قراردادها کل شارژ را بر عهده مستأجر میگذارند.
طبق ماده ۱۰ مکرر قانون تملک آپارتمانها: ۱) ارسال اظهارنامه با مهلت ۱۰ روزه. ۲) قطع خدمات مشترک (آسانسور، آب گرم). ۳) مراجعه به اداره ثبت یا دادگاه برای وصول با اجراییه.
خیر، مدیر فقط مجاز به دریافت مبالغی است که توسط مجمع عمومی مالکین تصویب شده. هرگونه افزایش بدون مصوبه مجمع غیرقانونی است و ساکنین حق اعتراض دارند.
گواهی رسمی عدم بدهی سندی است که تأیید میکند واحد مورد نظر هیچ بدهی شارژ ندارد. این گواهی هنگام فروش ملک، اجاره به مستأجر جدید یا تخلیه ضروری است.
مدیر مسئول نگهداری اموال مشترک، جمعآوری شارژ، پرداخت هزینهها، بیمه ساختمان و ارائه گزارش مالی شفاف به مجمع است. در صورت تقصیر، ضامن خسارت محسوب میشود.
معمولاً ۳ تا ۵ نفر ایدهآل است. تعداد زیادتر تصمیمگیری را کند و تعداد کمتر مسئولیت را متمرکز میکند. بهتر است ترکیبی از مالکین با تخصصهای مختلف (مالی، فنی، حقوقی) انتخاب شوند.
بله، اگر پارکینگ و انباری جزو مشاعات باشند (∬ه معمولاً هستند)، شارژ نگهداری و تعمیرات آنها از کل شارژ ساختمان پرداخت میشود. اما پارکینگهای اختصاصی سندی شارژ جداگانه ندارند.
ابتدا با گفتگو و ارائه مستندات مالی حل میشود. در صورت عدم توافق، میتوان به شورای حل اختلاف یا دادگاه مراجعه کرد. شفافیت مالی و استفاده از نرمافزار مدیریت ساختمان به پیشگیری از اختلافات کمک شایانی میکند.